Niet zo lang geleden was het voor wie dan ook vrijwel onmogelijk om te accepteren dat een bepaalde manier om 'een Cultuur' te leiden (zogenaamd) op welke manier dan ook correct kon zijn, zonder hulp van verklarende logica, compleet met voorhanden zijnde of aangeboden door aangewezen representanten, of dit nu mensen of producten zijn (en het heden ten dage waar te nemen verschil is zeer kleinals het bastaan als zodanig zelfs wordt toegegeven) en belangrijker 'Nu'. Onze problemen worden opgezet door de onbekendheid met het werken van de logische processen gecreëerd, over het algemeen omdat de ingebouwde vallen in onze (westerse) talen niet herkend, onderzocht ot toegegeven worden. Onze middelen zijn corrupt, venaard en maken ons ziek, ledere ziekte gaat gepaard met de pagina van het lichaam om de evenwichtige staat terug te vinden, dit door het overtollige op de met efficiënte in het systeem beschikbare manier af te voeren. In het lichaam zijn puisten, diarree , stuipen en andere tekenen van uitdrijving onmiddellijk te herkennen. Het argument hier is, is dat onze cultuur, dwz, de inktvis die ons op ieder moment met zijn eigen tentakels in de naam van compassie en hulpverlening dreigt te wurgen, een lichaam is, en dat het overtollige nu zo overduidelijk aanwezig, niet zo symtomatisch is als die bij lichamelijke betekenis. Dit voorstel geeft echter ook aan dat dit lichaam in weze stevig en gezond is, en niet, zoals in vele hedendaagse stortvloeden (deze kunnen wel degelijk als manifestaties van het helingsproces beschouwd worden) overheerst, bijna omver gevallen en uitgeblust. Vanwege de honger naar het instante, zal de gebruiker, zonder twijfel, als een bron opdroogt, en niet langer dit bepaalde opiaat levert, zich naar een andere wenden De meest aantrekkelijke verpakking ter wereld is hoogsi waarschijnlijk, degene die het meest verbergt en die het meest exclusief is. Dat wil zegden op het moment van begrikpen, trekt het en stoot het af. Dit is waarschijnlijk de onderste truc in het GESCHREVEN boek, mogelijk gemaakc door de uitvinding van calculatie, die bescher- ming van het zich verwijderen van de betekenis heeft mogelijk gemaakt. In traditioneel oraal gebaseerde was dit niet mogelijk. De verwezelijking die de grondslag is van bijna alle religies, die van het kwaad van het gegraveerde beeld, stamt uit een bewuste poging om mensen van dit 'oppervlakte' beslaan af te brengen. Wat we nu meemaken echter, is het totaal omgekeerde van de ethiek gebaseerd op werkelijk begrip van deze natuurwet. En dit is de wortel van de ziekte. Het infiltreert elk stukje van ons bestaan. Zouden we uit deze ontelbare vlakken, ook maar voor een seconde slappen, dan krijgen we door bange, nee, doodsbange nieuwe priesters, van wat hun, opgebaard en gewijd, niets liever als religie zien, een stempel opgedrukt en worden in een bokje geplaatst. Alle ecstatische mogelijkheden worden langzamerhand vervangen door drugs die deze ervaringen simuleren. Maar, jammer voor de uitvinders, en gelukkig voor de toekomst de geest, is het verschil aanmerkelijk - de drug is niet perfect.
Moge de laatste druppel vocht van het zand verwijderd worden door de hute van de zon, en laat de wind het in onze ogen doen waaien Als we blind zijn kunnen we iets beginnen te zien. Enig 'Iets'. En helaas voor de fabrikanten van alle 'dingen' in de wereld, zullen deze, eenmaal gegeven, volledig nutteloos zijn.
Met dank ann Michiel de Ruiter en Kadir van Lohuizen (foto's).
Staaltape P.O.Box 11453
|
De deuren blijven een weinig
openstaan en de kleine hoeveelheid
licht die door de kier heensijpelt
wordt door iedereen op een
bepaald moment waargenomen, waarbij het
niet uitmaakt hoe snel
je de gang doorrent en
de deur passeert.
Door de vergissingen de ziektes
en corrupties van andere 'lichamen'
toe te passen, hopend
op veimenigvuldigng omdat
vermenigvuldiging mogelijk is
("Wat me niet doodt, maakt me alleen sterker"),
komen we bij een neergaande
spiraal aan, die de zuigkracht van
een duizendtal zwarte gaten heefl.
We roepen dit op, tot onze laatste
ademtocht toe vasthoudend aan
het slinkende, rottende kind van
dode ouders, verkondigend dal het
nog steeds leeft, en op een of
andere wijze door toepassing van
onze wil, ons eigen kan worden.
Want de waarheid is dat dit
raamwerk van perceptie erg zacht
en comfortabel is, door de eigen
ongelovelijke aantrekkingskracht
- deze zuigkracht betekend dar we
geen enkele moeite hoeven te
doen op onze reis.
De Onwerkwilligen worden
daarom in perverse empathie
mee getrokken door diegenen op hetzelfde
pad die het zich echter maar vaag realiseren,
tot 'beheersers' van het proces. Een
betere acceptatie en streven in
deze negatieve reis wordt gezien
als de aanwezigheid van bewustzijn
(verwarrende ideeën in niet
kloppende omstandigheden omvat),
"Ze weten wat ze aan het doen zijn".